Sinopsis
Nur Sultán é unha matrioska.
Unha cidade con moitos nomes: hai dous anos chamábase Nur Sultán; hai dez, Astana; hai trinta, Akmolinsk; hai sesenta, Tselinograd, e hai cen, Ak Mola. O lugar sempre foi o mesmo, pero o seu significado cambiou radicalmente co paso do tempo.
Esta película é, en aparencia, sobre esa cidade, a capital de Kazakhstán. Porén, en realidade, contén dentro outra película: un diario de viaxe, e dentro desta, unha historia aínda máis íntima: unha película sobre o afecto.
Non é un documental xeográfico nin unha lista de nomes curiosos de capitais. É un relato en primeira persoa sobre o tempo que pasei alí, lonxe do turismo exótico e do eurocentrismo. A miúdo, desde Europa, ollamos para outras culturas con condescendencia, sen ver as nosas propias carencias.
Non me levou alí a curiosidade nin a postal, senón unha viaxe cara ao interior. Nur Sultán tamén fala de trens, de neve, de cinema e da Unión Soviética, pero, sobre todo, dun desexo: o de encontrar algo máis.
